Rozdział 4

 Ten rozdział nie jest zbyt dopracowany co z pewnością będzie widać.
UWAGA!!  Rozdział zawiera liczne błędy jak i powtórzenia co może utrudnić swobodne czytanie!!(:)

       Wielki,okrągły księżyc, oświetlał drogę tajemniczemu wybawicielowi oraz chłopcu prowadzącemu niezdarnie truchtającego wierzchowca.
Postać w szarym kapturze w dość szybkim tempie przemieszczała się między budynkami Arveni.Mijając fontannę na środku placu,Aimrat postanowił podjąć rozmowę:
-czy mógł bym się jakoś Panu odwdzięczyć?-zapytał lekko zdyszany
Mężczyzna milczał oraz zdawał się lekceważyć młodzieńca i jego skomlenia które dręczyły wrażliwe uszy.Zdezerientowany Aimrat nie dawał za wygraną.
-chciał bym okazać jak bardzo jestem wdzięczny za pomoc okazaną w tawernie-mruknął licząc na jakiekolwiek zainteresowanie ze strony nieznajomego
-...odejdź...a będę usatysfakcjonowany-niespodziewanie wycedził skręcając za warsztatem rymarza który według znanych mi opowiastek zajmował się wytwarzaniem uprzęży konnych,siodeł,akcesoriów jeźdźieckich oraz skórzanych pasów pędnych.
Oburzony chłopiec,podbiegł w owym kierunku lecz spostrzegł,iż nieznajomy rozpłynął się w powietrzu.Znikł?-zastanowił się przez chwilę lecz szybko rozwiał głupkowate myśli
Uważnie rozejrzał się do okoła,próbując prześwietlić najciemniejsze zakamarki.Błyskotliwy wzrok, dostrzegł krótki cień w odległości kilkudziesięciu metrów od obecnego położenia.
-..jak?..-Aimrat stojąc na środku ulicy nie dowierzał w zdolności dziwnego mężczyzny-może to zemną jest coś nie tak?-dodał na głos drapiąc się po czole
Poganiając niezainteresowanego Numida postanowił śledźić postawną sylwetkę z większej odległości.


      Kolejne budynki niczym nocny patrol,zdawały się obserwować poczynania szczupłego chłopca oraz jego wiernego,czarno-brązowego rumaka.
Ostrożnie stawiając każdy krok,wypatrywali nieznajomego który niczym pantera zwinnie skrywał się wsród najciemniejszych ciemności..
Aimrat planował odwdzięczyć się za pomoc lecz nie wiedział do końca w jaki sposób miał by to uczynić.Nie miał nic co zainteresowało by osobę
rzucającą złotem na lewo i prawo.
Zimny wiatr,przypomniał chłopcu o czujności którą przez chwilę utracił.Wkroczyli do ubogiej dzielnicy,gdzie domy nie przypominały ciepłego schronienia a
zapach odstraszał najśmielszego śmiałka.
-..ciekawość to pierwszy stopień do piekła...-zaskoczony Aimrat odwrócił się w kierunku z skąd dobiegał przyciszony głos
Spojrzał na człowieka skrywającego pod tuniką po czym zerknął na miejsce w któym spodziewał się przbiegłego przybysza.
-widziałem...widziałem cię tam-wyjąkał młodzieniec pokazując palcem daleko przed siebie
Nieznajomy zrobił krok w kierunku Aimrata przybierając poważny wyraz twarzy.
-..widzisz to co chcesz zobaczyć..-odparł oschle-nie wystarczy patrzeć,trzeba jednocześnie myśleć i czuwać-dodał surowo po czym przeszedł obok chłopca jak gdyby nigdy nic
Aimrat otrząsnął się z osłupienia i ruszył za tajemniczym mężczyzną.Myśli głębiły się w jego głowie niczym czarne chmury,zwiastujące ulewny deszcz.
-mam..małą proźbę-wydukał po chwili
Mężczyzna podniósł dłoń na znak iż uważnie słucha.
-nie mam gdzie przenocować i...-nie zdołał dokończyć
-..nie..-warknął gwałtownie-pomogłem ci ze względu na to,że nie zamierzałem oglądać kolejnej egzekucji z tak błahej niepotrzebnej sytuacji...masz nauczkę i zapamiętaj...nie ma nic za darmo-dodał przechodząc obok
ujadającego psa który pod spojrzeniem człowieka w kapturze ucichł,skulił ogon i schował się w drewnianej budzie.
-tylko tą jedną noc..-załkał próbując wziąść na litość zimnego jak lód człowieka
Postać w kapturze gwałtownie przystanęła.Zaskoczony chłopak uderzył głową w twarde jak skała plecy.
-masz dokąd wrócić?-zapytał błyskawicznie
Aimrat przecząco pokręcił głową.
-rozumiem,że jesteś sierotą?
Rozłoszczony krępującymi pytaniami podtwierdził słowa nieznajomego.
-rozumiem również,iż jesteś zwykłym biednym nieszczęśliwym szczeniakiem który za razem jest niedojrzały,głupi i niezdatny do ciężkiej pracy-mruknął spoglądając na zawiniętą w ciemną szmatę dłoń młodzieńca
Chłopiec spuścił głowę skrywając ból który wyrządziły mu słowa ze strony wybawiciela.Z trudem utrzymywał słone łzy spływające po czerwonych policzkach.
-uważasz,że jesteś w stanie przeczytać książkę jaką jest życie?-zapytał nieznajomy odchodząc od nieprzyjemnych słów
Aimrat nie odpowiedział ponieważ bał się popełnić jakikolwiek błąd dający okazje do kolejnego szyderstwa.
-nikt nigdy nie przeczytał całego życia..a wiesz czemu?...oczywiście,że nie wiesz...życie ma za wiele stron..jest jak niekończąca się opowieść-stwierdził odwrucając się tyłem do płaczącego chłopaka
Długą ciszę przeywało jedynie głośne łkanie jak i odgłosy straży patrolującej Arvenie.
-jesteś niczym?-zapytał spokojnie
Młodzieniec nie zastanawiał się długo.
-nie-burknął niemrawie
Cichy nieprzyjemny śmiech nie zwiastował niczego dobrego.
-zadałem ci pytanie...jesteś niczym!??!!-mężczyzna wrzasnął a odbijające się od ścian echo kilkakrotnie powtórzyło cierniste dla chłopca słowa
Zdenerwowany miał ochotę uderzyć pieścią o pień starego drzewa.
-niee!!!...nie jestem nikim i nawet tacy jak ty tego nie zmienią!!-krzyknął po czym zawrócił
Znajdę pomoc u kogo innego-pomyślał głaszcząc Numida po karku
Mały konik zarżał z zadowolenia.
-a więc dobrze-usłyszał głos daleko za sobą-cenisz swoje życie..cenisz własnego siebie a tego nie da się porównać z niczym innym-dodał nieznajomy-mamy jeszcze spory kawałek do przejścia więc lepiej przestań się dąsać i ruszaj za mną-ziewnął mijając domostwa i inne napotkiwane przeszkody